Een beslissing, veel betekenissen: ervaringen bij de uitfasering

Steunpunt Adoptie vindt het belangrijk om stil te staan bij wat de beslissing tot uitfasering van interlandelijke adoptie betekent voor mensen die betrokken zijn bij afstand en adoptie. In de gesprekken die we de afgelopen periode hadden met geadopteerden en (kandidaat-)adoptieouders horen we hoe verschillend de beslissing kan binnenkomen, en hoe mensen zoeken naar manieren om ze een plaats te geven in hun levensverhaal. Vaak gaat dat gepaard met twijfels, vragen en tegenstrijdige gevoelens.

In onze werking en nazorg geven we uiteenlopende belevingen een plek en maken we ruimte om ze te verkennen. Hieronder delen enkele adoptiebetrokkenen wat de beslissing met hen doet. In het najaar organiseren we verschillende activiteiten om hierover verder in gesprek te gaan. Houd daarvoor onze agenda in de gaten.

Ik weet niet goed wat ik van de stop moet denken en vind het moeilijk om een standpunt in te nemen. Ik merk dat ik heen en weer geslingerd word tussen verschillende gedachten. Aan de ene kant snap ik de kritiek op adoptie. Aan de andere kant heb ik zelf een positief verhaal en maak ik me zorgen over wat dit betekent voor kinderen die vandaag geen thuis hebben. Dat adoptie nu wordt stopgezet door wanpraktijken voelt vreemd. Het doet me twijfelen aan dingen die altijd vanzelfsprekend leken voor mij. Voorlopig blijf ik vooral achter met vragen waarop ik nog geen antwoord heb gevonden.
(geadopteerde, 16j)

We keken samen naar het nieuws op de dag dat de uitfasering werd aangekondigd. Onze zoon reageerde verbaasd. Hij werd er stil van en zei toen: “Mensen vinden dus dat mijn adoptie een vergissing was?” Dit raakte mij enorm. Ik voelde verdriet, maar ook schuldgevoel. De mediaberichten over wanpraktijken en de verhalen van geadopteerden hebben ons als ouders doen stilstaan bij onze keuze van destijds. Het maakt dat we de beslissing tot uitfasering begrijpen. Maar ik heb onze zoon ook gezegd dat de beslissing niets verandert aan hoeveel we van hem houden en aan het feit dat hij onze zoon is. Dat leek hem wat rust te geven, maar ik ben er zeker van dat in de komende weken en maanden de adoptiestop te pas en onpas een gespreksonderwerp zal zijn.
(adoptieouder, 45j)

Iedereen spreekt over adoptie, over kinderen en ouders hier, maar bijna niemand heeft het over ons. Het voelt alsof wij opnieuw verdwijnen uit het verhaal. Ik hoop vooral dat mijn kind goed terechtgekomen is en dat hij zich geliefd voelt. Dat is altijd mijn grootste zorg geweest.
(geboorteouder, 42j)

Eindelijk is er een stop. Ik voel veel opluchting. Het geeft erkenning aan een ongemak dat ik al mijn hele leven meedraag. Ik heb vaak ervaren dat ik tussen twee werelden leef en nergens helemaal lijk te passen. De eerste reactie van mijn ouders was dat het zo erg moest zijn voor de mensen op de wachtlijst. Volgens hen is een toekomst hier nog altijd beter dan geen toekomst. Die reactie deed pijn. We hoeven het niet met elkaar eens te zijn, maar ik zou graag voelen dat er ook ruimte is voor mijn ervaring en de manier waarop ik ernaar kijk. Eigenlijk bevestigde hun reactie opnieuw het ongemak waar ik altijd mee gezeten heb.
(geadopteerde, 38j)

Het loopt bij ons thuis niet zo goed. Onze dochter heeft het moeilijk met haarzelf, met ons, met haar adoptie ... De beslissing tot stopzetting van interlandelijke adoptie komt daar bovenop en maakt het er niet eenvoudiger op.
Ik merk dat dat bij mij vooral boosheid oproept. Boosheid omdat het voelt alsof er geen rekening wordt gehouden met wat dit nieuws in gezinnen teweeg kan brengen. Er worden politieke beslissingen genomen, maar wij worden elke dag geconfronteerd met de gevolgen en lopen ondertussen muurvast in het zorgsysteem.
(adoptieouder, 52j)

We zitten al jaren in de adoptieprocedure. We weten dat het een onzeker traject is, maar we doorliepen alle stappen in de voorbereiding, werden gescreend en zijn geschikt bevonden. Bij de start van de hervormingen in 2021 werd er expliciet gezegd dat er in Vlaanderen een toekomst was voor interlandelijke adoptie. De beslissing tot uitfasering komt daarom extra hard binnen. Het is alsof de grond onder onze voeten plots is verdwenen. Dat gevoel van machteloosheid weegt zwaar. Toch blijf ik hopen. We hebben nog tijd tot het nieuwe decreet er is en staan open voor een kind met special needs.
(kandidaat-adoptant, 41j)

Toen ik het nieuws over de stopzetting hoorde, kwam er meteen een oude pijn naar boven: mag ik er zijn? Ik worstel al heel mijn leven met het idee dat ik ongewenst ben. Eerst was er het afgestaan worden, en nu lijkt het alsof ook mijn adoptie ter discussie staat. Ik ga tijd nodig hebben om dit te plaatsen in mijn eigen verhaal.
(geadopteerde, 28j)

We begrijpen dat de uitfasering van interlandelijke adoptie verschillende reacties oproept en adoptiebetrokkenen op uiteenlopende manieren raakt. Wens je graag een individueel gesprek? Onze nazorg is gratis voor alle adoptiebetrokkenen, met zorgzaamheid en respect voor elk verhaal. Stuur een mailtje naar nazorg@steunpuntadoptie.be of bel ons op 078 15 13 27 om een afspraak te maken.

Gepost in: Actueel