Anneke en Anne zijn aangetrouwde nichten en werden beide binnenlands geadopteerd. Pas later in hun leven gingen zij op zoek naar antwoorden over hun afkomst. Hoewel hun ervaringen verschillend zijn, herkennen ze veel in elkaars verhaal. In deze driedelige reeks delen zij hun zoektocht en de impact ervan op hun leven.
Mijn ouders hebben mij rond de leeftijd van zes jaar verteld dat ik geadopteerd ben. Ik herinner me nog dat ik dat toen wel leuk vond, want dan had ik vier oma's en opa's. In mijn kinderlogica betekende dat meer cadeautjes. Veel verder dacht ik daar niet over na.
Ik ben blij dat mijn ouders me al op jonge leeftijd hebben ingelicht. Ze wilden vermijden dat ik het van iemand anders zou horen. Ze hebben ook altijd gezegd dat ze me zouden helpen als ik vragen had en op zoek zou willen gaan naar mijn biologische ouders. Mijn mama heeft ook alle documenten van die tijd bewaard.
Omdat ik twee maanden te vroeg geboren ben, heb ik in de couveuse gelegen. Toen ik uiteindelijk naar huis mocht, bleek mijn mama zwanger te zijn. Ik heb dus nog een broer die maar tien maanden jonger is.
Ondertussen weet ik dat mijn mama en papa moeilijk kinderen konden krijgen. Ze waren in behandeling bij een gynaecoloog. Diezelfde arts volgde ook vrouwen op die in Tamar verbleven omwille van een ongewenste zwangerschap of omdat hun familie hen dwong. Vandaag vermoeden we dat de gynaecoloog als wederdienst een baby gaf aan zijn patiënten die geen kinderen konden krijgen.
Aan mijn ouders werd gevraagd of ze openstonden voor adoptie. Ze stemden toe zonder te weten welke praktijken er zich achter de schermen afspeelden: moeders werden over de grens naar Frankrijk gebracht en hun baby’s werden afgenomen. Op een dag stond er een non aan de deur bij mijn ouders met de boodschap: "We hebben een baby voor jullie."
Mijn adoptie speelde heel lang geen grote rol in mijn leven, hoewel er wel momenten waren waarop ik ermee geconfronteerd werd. Toen ik voor het eerst verliefd werd, vertelde de vader van mijn vriend, die op de gemeente werkte, aan zijn zoon dat hij het beter zou uitmaken met mij omdat ik geadopteerd was. Het was de eerste keer dat ik op een negatieve manier werd benaderd omwille van mijn adoptiestatus en gelukkig ook de laatste.
Later sprak ik tijdens mijn studententijd eens met een professor die iets wist over de sous-x-adopties waartoe ik behoor. Hij vertelde me dat de nonnen alle documenten verbrand hadden en dat ik wellicht nooit zou achterhalen wie mijn biologische ouders waren.
Omwille van die reden heb ik nooit echt gezocht. Ik wilde niet al mijn energie steken in iets dat toch niet te vinden was. Bovendien wilde ik ook niet meemaken dat het verhaal niet mooi zou kunnen zijn. Ik had een leuk leven. Waarom zou ik dat verstoren?
Op een later moment in mijn leven registreerde ik me op een website waar je je gegevens kon achterlaten voor het geval een biologische ouder je zou zoeken. Als ik daar mogelijke matches zag verschijnen, merkte ik dat dat iets met me deed. Blijkbaar leefden er toch meer gevoelens rond mijn adoptie dan ik jarenlang had gedacht. Er is echter nooit iets uit voortgekomen via die weg. Ik heb dat dan ook weer losgelaten.
De echte ommekeer kwam er dankzij Anneke, een aangetrouwde nicht die ook geadopteerd is. Het was fijn om iemand te hebben die heel goed begreep waarover het ging. Anneke vond haar biologische ouders terug en nam me mee in elke stap van haar zoektocht. Uiteindelijk overtuigde ze me om een DNA-test te doen en me op de wachtlijst van het Afstammingscentrum te zetten.
Ik deed dat in 2024, puur omdat ik nieuwsgierig was naar mijn afkomst. Er was geen haast bij en ik had weinig verwachtingen. De DNA-kit bleef in mijn kast liggen met de bedoeling het pas te gebruiken als ik aan de beurt was bij het Afstammingscentrum.
In november 2025 kreeg ik telefoon van Anneke met de vraag of ik eventueel samen met mijn mama wou meewerken aan de documentaire Sous X. Anneke werkte al mee aan het programma en ze zochten nog een adoptiemama die wou getuigen. Mijn mama, die toen 88 was, stemde in.
Door de programmamakers werd ook de vraag gesteld of ik dan toch die DNA-test wilde doen. Er werd duidelijk gezegd dat ik geen verwachtingen moest hebben. Ik ervoer er geen stress rond. Behalve meer informatie over mijn roots, land van herkomst, zou er toch niets uit de test komen.
Eind januari 2026 nam ik de test af in bijzijn van een cameraploeg. Drie weken later waren de resultaten beschikbaar. Ik zou ze samen met mijn zoon bekijken op de website van MyHeritage, maar nog voor dat kon gebeuren ontving ik op een zondagavond plots zes mails met telkens dezelfde boodschap: “U heeft een dichte match met deze persoon.”
Ik werd van mijn stoel geblazen, kreeg spontaan tranen in mijn ogen. Het waren allemaal Spaanse namen van personen die zowel in België als in Spanje woonden. Wat moest ik met deze informatie? Ik belde onmiddellijk naar Anneke. Ze zei: “DNA liegt niet.”
Die nacht sliep ik niet. Allerlei gevoelens kwamen naar boven: ongeloof, spanning, hoop, angst, blijdschap. Alles tegelijk …
Via Facebook stuurde ik een bericht naar een nicht die we gevonden hadden. Een heel neutraal bericht met de vraag of we contact konden opnemen met elkaar, omdat we een match hadden op MyHeritage. Ze antwoordde onmiddellijk. Dat had ik niet verwacht. Ineens zat ik op een spannende rollercoaster: hoe zijn we familie van elkaar? Weten zij iets van mij?
We ontmoetten elkaar voor de eerste keer op een carpoolparking. Dit alles in het geheim. We keken naar elkaar en het eerste wat ons opviel, was dat we allebei niet groot zijn. Dat zit blijkbaar in de familie. We wisselden info uit, ze liet me foto’s zien van mijn vermoedelijke oma, tantes, nonkels. Wie zou mijn moeder of vader zijn? Ze had haar mama ingelicht. Die was in shock.
Ook bleek ik nog een neef te hebben in Luik. Samen met mijn nicht heb ik hem twee weken later ontmoet. Hij kon zich niet herinneren dat zijn moeder zwanger zou geweest zijn rond de tijd dat ik geboren werd. Hij woonde toen in Spanje met haar.
Twee weken later ontmoette ik ook mijn tante samen met een andere dochter van haar. In dat gesprek onthulde zij dat haar zus ooit wél zwanger was geweest. De pastoor had dat aan haar ouders verteld, maar niemand wist wat er met de baby gebeurd was en of het verhaal effectief waar was.
Ze vertelden me ook dat mijn biologische moeder in haar leven veel gerebelleerd heeft en veel ruzie maakte met haar ouders, broers en zus. Wat moest ik met deze info? Mijn biologische moeder woonde ondertussen in Spanje. Zij wist nog van niets.
Diezelfde avond nam ik contact op met mijn ‘neef’ uit Luik om hem te zeggen dat hij waarschijnlijk niet mijn neef is, maar mijn broer. Samen met de Spaanse familie werd er beslist dat hij eerst een DNA-test zou afleggen vooraleer ‘onze’ moeder te verwittigen in Spanje.
Op 28 mei 2026 was het officieel: mijn ‘neef’ was wel degelijk mijn broer. Hij belde nog diezelfde dag naar Spanje. ‘Onze’ moeder was in shock. Logisch natuurlijk.
Ik nodigde de familie in België bij mij thuis uit. Op een bepaald moment gaf mijn biologische broer mij onverwacht zijn telefoon. Plots keek ik recht in het gezicht van mijn biologische moeder. We waren allebei overdonderd. Voor haar bleek de ontmoeting erg ingrijpend en voorlopig wilde ze geen verder contact.
Enkele weken later belde ze me echter onverwacht op. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen en de taalbarrière hielp ook niet. Sindsdien stuurde ze me elke dag berichtjes. Ze vertelde dat ze het fijn zou vinden als ik haar bezocht. Uiteindelijk ben ik samen met mijn dochter naar Spanje gereisd. Dat was heel intens, maar ook heel mooi. Mijn biologische moeder en zus hebben ons warm ontvangen.
Maar in België kreeg de familie te horen dat ze liever niet wilde dat we kwamen. Ze zei tegen mijn broer dat ik haar tempo niet respecteerde, terwijl ze ons het tegenovergestelde vertelde. Ik begrijp nog steeds niet waarom bepaalde dingen werden gezegd of gebeurden, maar het weegt ontzettend zwaar op mij. Ik heb weinig vat op wat er allemaal gebeurt.
Het contact met mijn familie heeft heel veel losgemaakt. In het begin was het vooral euforie. Ik voelde me ontzettend welkom bij de mensen die ik leerde kennen in België. Ze beschouwden mij als een mirakel, een verrijking.
Maar er was ook een keerzijde. Ik werd in een positie gezet die ik niet wilde en kwam terecht in een dynamiek waarin ik het gevoel had dat het tempo van anderen bepalend was. Er werd me gezegd dat ik geduld moest hebben en dankbaar moest zijn voor wat ik al wist.
Maar ik dan? Waar zit ik in het verhaal? Ik ben niet verantwoordelijk voor mijn adoptie, maar draag er wel de gevolgen van. Ondertussen merk ik ook dat ik er niet echt bij hoor en dat de eerste nieuwsgierigheid van sommige familieleden wat is gaan liggen. Dat begrijp ik, maar is soms moeilijk om te verwerken.
Er zijn nog vragen waarop ik geen antwoord heb. Zo wil mijn biologische moeder niet zeggen wie mijn vader is. Ook over bepaalde delen van haar levensverhaal blijft nog veel onduidelijk. Wel weet ik dat mijn grootouders naar België kwamen om in de mijnen te werken.
Langzaamaan wordt de familie langs vaderskant duidelijker. Sinds kort heb ik contact met een vermoedelijke neef in Spanje. Ook daar duiken pittige familieverhalen op. Dat maakt me onzeker over wat er nog allemaal op me zal afkomen.
Sinds november 2025 ben ik in een rollercoaster beland. Het hoge tempo van het vinden van familieleden was hallucinant. Er zijn de hoogtes, maar ook de laagtes. Ik kan het niet goed beschrijven wat dat met me heeft gedaan. Er kwamen zoveel emoties naar boven waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.
Tegelijk zijn er ook mooie inzichten. Dingen uit het verleden krijgen plots betekenis. Zo gingen we heel vaak naar Spanje op vakantie en elke keer had ik het gevoel dat ik thuiskwam. Ook zei ik wel eens tegen mijn kinderen: “Als ik ooit sterf, wil ik geen koffietafel met sandwiches en taart. Zorg voor tapas en sangria.” Ergens zitten die Spaanse roots al langer onbewust in mij.
Ik heb lang gedacht dat het niet noodzakelijk was om mijn afkomst te kennen, maar nu begrijp ik beter wie ik ben. Mijn familie komt uit het zuiden van Spanje, waar ze extravert en gedreven zijn en familie heel belangrijk vinden. Bepaalde karaktertrekken kan ik nu beter plaatsen.
Ik ben ook blij dat ik niet ben opgegroeid bij mijn biologische moeder. Daar had ik veel minder kansen gehad. Ik ben goed terechtgekomen en besef dat elke dag opnieuw.
Op dit moment ben ik vooral moe en hoop ik opnieuw wat rust te vinden. Gelukkig word ik goed omringd door mijn familie en vrienden.
Gepost in: Interview
Geadopteerden helpen geadopteerden
Kom via een online platform in contact met andere geadopteerden. Een plaats om vrijuit te kunnen praten over alles wat je bezighoudt. Dat kan anoniem gebeuren, maar geadopteerden kunnen ook gekoppeld worden aan een vaste buddy.
Ga naar a-buddy.be