In de bonusaflevering van Onomkeerbaar Apart delen Karine, oma van een geadopteerde, en Valentine, zus van een geadopteerde, hun persoonlijke verhalen. Hun getuigenissen werpen een bijzonder licht op afstand en adoptie en laten zien hoe de beslissing rond een kind het leven van een hele familie raakt.
Karine: Ik was in heel die situatie stil, verlegen zelfs om er over te praten, met wie dan ook. Er was ook schaamte, omdat ik en de familie de situatie niet konden oplossen. De beslissing om haar te laten adopteren was door Sigrid genomen en was onherroepelijk. Soms duwde ik mijn ongemakkelijk gevoel weg om normaal te kunnen functioneren, op mijn werk en thuis.
Valentine: Doordat mama het pas zo laat in m'n leven verteld heeft aan mij, is er toch wat vertrouwen geschonden ... Je denkt iemand door en door te kennen, maar dan blijkt dat er nog een heel stuk leven voor jou verborgen werd gehouden. Niet alleen door mama, maar door de hele familie die hiervan ook op de hoogte was.
Plots zit je in een soort van "Twilight Zone" waarin niemand meer is wie je dacht dat ze waren ... Een vreemd gevoel - alsof je hele leven in een soort andere dimensie heeft afgespeeld.
Valentine: Toen mama me vertelde over de adoptie en hoe alles was verlopen, was voor haar inderdaad de stilte doorbroken. Dit moet voor haar een grote opluchting geweest zijn.
Jammer genoeg was niet alle informatie die ze me gaf correct en bleven bepaalde potjes goed gedekt. De stilte is dan wel doorbroken, maar er hangt nog steeds een sluier over dit deel van haar leven. De gebroken stilte werd voor mij een zoektocht, met elke dag meer en meer vragen. Die soms tegenstrijdige info heeft natuurlijk wel littekens bij mij achtergelaten ...
Karine: Natuurlijk, doordat we haar hebben gevonden en nu contact hebben, is de grootste pijn verdwenen. Ook het contact met jullie vanuit Steunpunt Adoptie brengt enorm veel rust.
Valentine: De drang om het missende stukje uit je leven terug te hebben. Ook al heb je het nooit effectief gehad, het ontbreekt. Ik herken ook de machteloosheid, en die nood om elkaar te kennen - en dan bepaalde karaktertrekken in elkaar te herkennen.
Karine: Wat me opvalt bij Valentine is ook de gedrevenheid in de zoektocht: het opnieuw proberen, blijven zoeken. Zelfs als het tegenviel, hield ze de moed erin.
Karine: Ik zou zeggen: blijf zoeken. Laat je dagelijks leven er niet onder lijden, maar geef niet op. De kans bestaat dat het lukt, en hopelijk draait het uit op een mooi contact.
Valentine: Er zal waarschijnlijk meer dan één verhaallijn zijn: over de situatie, de reden … Neem de tijd die je nodig hebt, en laat je niet opjagen door anderen. Alle informatie samen sprokkelen en verwerken kan heel heftig zijn en is vergelijkbaar met een rouwproces. Zowel voor de geadopteerde als voor ons: oma, zus, de ‘figuranten’ in iemand anders verhaal, die machteloos aan de zijlijn stonden …
We staan hier nog steeds, aan de zijlijn, met een open en geduldig hart. Jij hebt nu de controle. Jij mag bepalen hoe wij in jóuw verhaal passen: hoe die relatie eruitziet, hoe vaak er contact kan zijn, of er af en toe een pauze moet ingelast worden. It's up to you. Laat je niet onder druk zetten.
Karine: Ikzelf en de familie hopen dat luisteraars die met een gelijkaardige situatie te maken krijgen - in hun familie of vriendenkring - die mensen gemotiveerd zouden helpen in hun zoektocht. Je kunt niet geloven wat familie en goede vrienden kunnen betekenen in de zoektocht.
Valentine: Ik hoop dat de luisteraars meenemen dat er veel levens betrokken zijn in een adoptieproces. Niet alleen die van de geboorteouders en de geadopteerde. Wij worden vaak onzichtbaar gemaakt, over het hoofd gezien of als onbelangrijk in het verhaal gevonden. Maar onze tranen zijn ook gevallen, ons hart mist ook een stukje. Elke dag vragen we ons af hoe ons leven had kunnen zijn ...
Beluister de bonusaflevering via Spotify of Soundcloud
Gepost in: Interview