Sanne Rengle is een hulpverlener op onze adoptiekaart. Als zelfstandige relatie- en gezinstherapeut werkt zij bij Motion Centre, een multidisciplinaire groepspraktijk waar ook kinesisten, diëtisten en seksuologen werken. Wij gingen met haar in gesprek over wat ze allemaal doet.
Dag Sanne, wat is jouw taak bij Motion Centre?
Ik bied ouderbegeleiding aan, waarbij de kinderen zelf niet aanwezig zijn. Daarnaast begeleid ik koppels, bijvoorbeeld rond een onvervulde kinderwens of vragen rond ouderschap. Ook begeleid ik kinderen – in theorie van 0 tot 12 jaar, maar in de praktijk meestal tussen 6 en 12. Dat gebeurt altijd in combinatie met oudergesprekken of gezinsgesprekken. En ten slotte bied ik Sherborne aan voor peuters en kleuters. Dat is vaak met de ouder erbij.
Hoe komen cliënten bij jullie terecht?
Dat gebeurt op verschillende manieren. Omdat we een grote praktijk zijn, zijn er veel interne doorverwijzingen. Zo is er bijvoorbeeld een kinesiste die gespecialiseerd is in de bekkenspieren en veel werkt met kinderen met zindelijkheidsproblemen. Soms blijkt dat er geen fysieke oorzaak is en dat de oefeningen onvoldoende effect hebben. In zo’n geval schakelt zij mij in om hen verder te begeleiden.
Als klinisch orthopedagoog bied ik eerstelijns psychologische hulp aan. Via die weg krijg ik ook veel doorverwijzingen van huisartsen, het CAW, of begeleid wonen.
En dan zijn er natuurlijk ook mensen die zelfstandig op zoek gaan en bijvoorbeeld door online te zoeken bij mij terecht komen.
Heb je wel eens adoptiebetrokkenen in begeleiding gehad?
Als Sherborne begeleider werk ik ook lichaamsgericht. Dit aanbod sluit goed aan op de noden van de gezinnen waar de gehechtheidsrelatie een uitdaging kan zijn, zoals bij een adoptiekind dat pas in het in gezin is. Gezinnen zijn dan erg bezig met verbinden. Sherborne is dan ideaal om in te zetten.
Welke adoptiethema’s komen terug in jouw werk?
In de begeleiding van een volwassen geadopteerde vrouw kwam identiteit sterk naar voor. Gehechtheid was minder een thema, maar wel de vraag: “Ik ben anders dan jullie, mag ik dat ook zijn?”. Ze had zelf een kinderwens, en dat riep nieuwe vragen op. “Als ik een kind krijg, worden mijn ouders grootouders, maar genetisch zijn ze dat niet echt.”
Dat zijn transitievragen die je in veel gezinnen ziet terugkomen. In dit geval was het vooral helpend om te normaliseren dat zulke vragen bestaan. Iedereen die een transitie doormaakt stelt zichzelf vragen over wie hij of zij is, en hoe de onderlinge relaties veranderen.
Wat vind jij belangrijk in je werk?
Of het nu over adoptie gaat of iets anders – het draait altijd om een oprechte, nieuwsgierige houding. Ik wil dat mensen zich gehoord, gezien en erkend voelen. Ik vind het belangrijk dat ze zelf de regie behouden: “Ik ben de expert over mijn situatie, ik ken mijn kind het beste.” Samen gaan we dan op zoek naar inzichten.
Binnen het lichaamsgerichte werk – bij Sherborne bijvoorbeeld – vind ik het fijn om te vertragen, genieten, het positieve benadrukken en verbinding voelen.
Ik hoop dat mensen na een sessie buitenkomen met het gevoel dat ze hebben opgeladen. Dat we niet alleen stilgestaan hebben bij wat moeilijk is, maar ook bij wat wél goed gaat.
Welk advies zou je aan anderen willen meegeven vanuit je eigen werk?
Ik zou iedereen – zowel therapeuten als cliënten – willen meegeven dat ze zichzelf mogen zijn. Het is belangrijk dat mensen hun noden durven benoemen.
Cliënten moeten niet het gevoel hebben dat ze een voorgekauwd traject volgen, maar zelf mogen aangeven wat voor hen belangrijk is.
En therapeuten: blijf oprecht nieuwsgierig. Zonder oordelen, zonder vooroordelen. Dat geldt niet alleen in therapie, maar ook in het dagelijks leven.
Gepost in: Hulpverlener in de kijker
